20 years ago, I dedicated a significant time of my life in art. My first sculpture was my favorite object.

I still remember counting the time to harden the resin fiberglass and its smell. It was miracle breaking the mold and seeing my art. The white marble garden table was the victim of my art but I was so excited with the result.

The marble garden table was not the only victim as I realized very soon that any favorite object could be destroyed accidentally or intentionally. This is the fate of art. A lesson learned in art is to create but then not to be addicted with your creation but to leave them live.

For me the absence of a favorite object is a very conscious choice and really makes me feel free without the burden of only one object.

Ποια η διαφορά της μονάδας με το 1000, του 1000 με το 1 000 000, του 100 000 με το 100 000 000 ;

Εύκολο, προσθέτεις κάθε φορά τρία μηδενικά.

Αν αυτά τα τρία μηδενικά αντιπροσωπεύουν τη διαφορά σε αξία της πολιτισμικής μας κληρονομιά και της ανθρώπινης ζωής τότε κάτι λάθος συμβαίνει. Δε μπορεί να υπάρχει τόσο μεγάλη διαφορά μεταξύ πολιτισμικης κληρονομιας και ανθρώπινης αξίας.

Από όταν ήμουν φοιτητής με προβληματίζει το συγκεκριμένο ερώτημα… Η ανθρώπινη ζωή, τελικά, κοστίζει τοσο λίγο που κάνει το κόστος ενός πολέμου επιτρεπτό και ενός οικονομικού κράχ ακόμα περισσότερο ελκυστικό.

Θα πρέπει ίσως να δουλέψουμε παραπάνω και να δώσουμε στην ανθρώπινη ζωή την αξία που της αξίζει και τίποτα λιγότερο.

Δουλεύεις σκληρά και μια στιγμή στο ασφαλισμένο παράθυρο παρατηρείς μια μύγα που σε κοιτάει και τη κοιτάς αληθωρα.

Μάλλον θα πέταξε από το διπλανό νεκροταφείο αφού έκανε μια στάση για φαγητό από τους σωρούς που βρίσκονται σπάταλοι εκεί.

Πολλές φορές ξεκινάς για κάτι αλλά δε ξέρεις πόση ώρα θα σου πάρει μέχρι να τελειώσεις.

Όταν όμως περιμένεις 5 ολόκληρες ώρες για να σου πουν δεν ήταν τίποτα και πάρτε λίγο ντολιπραν.

Σημείωση το ντολιπραν είναι το γαλλικό ντεπόν.

Χαίρεσαι από τη μια που τελικά δεν είναι τίποτα αλλά από την άλλη σκέφτεσαι πως την πάλεψες τόσες ώρες

Την τρίτη φορά το είδε το κανάλι και δεν πέρασε απαρατήρητο. Είναι όμορφο, είναι ήσυχο και καλό δέχεται τους πάντες.

Βγαίνεις μια στιγμή έξω και ξαφνικά καταλαβαίνεις ότι δεν είσαι πια κάτω στο έδαφος αλλά μπορείς να δεις το φως της ημέρας.

Αυτός ο άνθρωπος περνάει όλη την ημέρα του καθισμένος σε αυτή την καρέκλα , περιμένοντας το τρένο που δεν έρχεται ποτέ. Στην αρχή πίστευα ότι απλά αποκοιμήθηκε για λίγο, αλλά τελικά είναι εκεί να υποδέχεται κάθε βαγόνι της ημέρας.

Το νέο app σε ταξιδεύει σε νέους κόσμους, σε βάζει σε μουσεία σε όλο τον κόσμο, σε διασκεδάζει, σε μαθαίνει νέα πράγματα. Με δυο πινελιές μπορείς να αναδείξεις ένα λαμπερό σκουλαρίκι και να μείνεις στην ιστορία. Η τελειότητα τελικά είναι τόσο εύκολη; Τότε γιατί δεν είναι τόσο εμφανής σε όλους;

Ίσως με την περιπλάνηση στο Google arts & culture να μάθω περισσότερα.

Τι να περιμένει κανεις από μια δραματική μέρα με σημαντική απώλεια… Το γάντι χάθηκε, ξεχάστηκε, πάει… Πόσα γάντια ξεχασμένα σε μέτρο, αυτοκίνητα, δρόμους και πλατφόρμες ;

Μόνα τους τα γάντια ξεκινούν μια πορεία ή αυτοκαταστρέφονται καθώς δεν είχαν μάθει ποτέ να είναι μόνα τους. Η επιβίωση γίνεται πραγματικά δύσκολη. Πως να καταφέρεις να ζεσταθείς το μόνο χέρι, αφού υπάρχει κι άλλο ένα. Ίσως θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί από αυτούς που δεν το χρειάζονται να έχουν ένα δεύτερο, αλλά πόσοι είναι ακριβώς ; Πολλά αναπάντητα ερωτήματα μέσα σε λίγες αράδες ή πραγματικά κουραδες. Αμπελοφιλοσοφίες της στιγμής για τον αντίστοιχο εντυπωσιακό πίσω από αυτό το ξαφνικό και αναπάντεχο χαμό. Κανεις δεν το περίμενε αλλά τελικά τώρα αυτό είναι μια νέα πραγματικότητα. Καλή προσαρμογή λοιπόν!

Τι θα λέγατε αν σας καλούσαν για δείπνο πλάι στο Σηκουάνα χωρίς να πληρώσετε τίποτα με τρία εξαιρετικά πιάτα και άφθονο κρασί και σαμπάνια ; Εγώ είπα ναι

5 άνθρωποι, 5 διαφορετικές ιστορίες. Ο ένας τεράστιος, γίγαντωσομος, ίσως ξεπερνά τα δυο μέτρα. Φοράει συνέχεια τη κουκούλα του και έχει το κεφάλι του σκυφτό. Που θα κατέβει και που θα πάει στη συνέχεια του ταξιδιού του. Μήπως είναι ο δολοφόνος, μήπως είναι ο ληστής ή απλά είναι ένας διάσημος ή άσημος έγχρωμος μπασκετμπολίστας; Ο άλλος είναι έτοιμος να ταξιδέψει για ένα προορισμό που δε γουστάρει ιδιαίτερα, μιλάει στο τηλέφωνο με ένα φίλο λέγοντας τα νέα της ημέρας και μετά ακούει μουσική και χτυπάει το πόδι του ρυθμικά. Οι άλλοι δυο είναι βουτηγμένοι στα ηλεκτρονικά παιχνίδια και ταξιδεύουν με τη μαγεία της ηλεκτρονικής, εικονικής πραγματικότητας. Αυτό που τους ενδιαφέρει είναι να μάθουν ποτέ θα φτάσουν στον προορισμό! Μάλλον ανυπόμονοι λόγω άλλωστε και της νεαρής ηλικίας τους. Ο πέμπτος γράφει ατελείωτα στο κινητό του, λες και στέλνει ατελείωτα μηνύματα στον κόσμο. Γιατί να γράφει τόσο ; Τι μπορεί να έγινε μήπως θέλει να ξεκαθαρίσει κάποια θέματα ή απλά περνάει την ώρα του για να μην βαρεθεί τελείως ; Η απάντηση δίκη σας !